Ustawa o Obronie Ojczyzny w sejmie

W chwili najpoważniejszego podczas istnienia III Rzeczypospolitej zagrożenia wojennego, rząd zaproponował projekt ustawy o obronie ojczyzny, który dokonuje rewolucji w Wojsku Polskim. Występują w nim poważne błędy, a nawet nadużycia i propozycje w sposób oczywisty sprzeczne z Konstytucją.

W sprzeczności z Konstytucją RP stoi m.in. proponowany zapis dotyczący tego, czemu w ogóle mają służyć Siły Zbrojne RP. Sprzeczny z ustawą zasadniczą jest także inny proponowany artykuł dotyczący tego, kto decyduje o czasie wojny (wedle Konstytucji Sejm RP, wedle projektu Prezydent na wniosek Rady Ministrów). Tego typu poważne i fundamentalne różnice mogą prowadzić do chaosu lub nawet sabotowania mobilizacji lub użycia Sił Zbrojnych w krytycznym momencie rozpoczęcia konfliktu zbrojnego.

Duże wątpliwości budzą także inne artykuły proponowanej ustawy, takie jak np. art. 9 mówiący o tym, że organy wojskowe w toku wykonywania zadań w zakresie obronności państwa mogą żądać bliżej nieokreślonej „niezbędnej pomocy” (otwarty katalog) od przedsiębiorców oraz innych podmiotów. Smutna praktyka bieżącej działalności urzędowej jasno wskazuje kierunek, w jaki mogą pójść działania oparte o tego typu przepisy.

Zmiany proponowane przez ustawę o obronie ojczyzny idą również w kierunku cywilnej dominacji nad Wojskiem Polskim i „ręcznego sterowania” siłami zbrojnymi przez polityków. Konstytucja nie przewiduje takiej relacji określając, iż Siły Zbrojne podlegają cywilnej kontroli, a nie cywilnemu zarządzaniu (czy tym bardziej dowodzeniu). Konstytucja pośrednio wskazuje na rozdział sfery wojskowej i cywilnej. W ustawie o obronie ojczyzny tego rozdziału jednak w wielu miejscach nie tylko nie ma, ale wręcz przyjęto nadrzędną rolę cywili.

Na te i wiele innych kwestii zwracaliśmy w ostatnich dniach uwagę jako Fundacja Ad Arma w trakcie sejmowych prac nad ustawą o obronie ojczyzny. Proponowane zmiany można podsumować krótko: wprowadzenie Polskiego Ładu w wojsku skończy się prawdopodobnie gorzej, niż wprowadzenie Polskiego Ładu w podatkach. Podkreślaliśmy też, że nawet gdyby ten projekt był idealny, to w obecnych warunkach jego przyjęcie byłoby niebezpieczne.

Ustawa o obronie ojczyzny to rewolucja w Wojsku Polskim i całkowita zmiana systemu u jego fundamentów. Rewolucja niezwykle szeroka w ogromnej instytucji kluczowej dla naszego państwa. Rewolucja, która może być wielkim zagrożeniem w momencie kryzysu. Konsekwencją jej wprowadzenia będzie przede wszystkim początkowy chaos, potęgujący i tak już obecny bałagan. Czy mamy obecnie na to czas? 

Znajdujemy się w sytuacji, w której jeden z naszych sąsiadów (mocarstwo atomowe), przy współudziale drugiego sąsiada, napadł na trzeciego (którego my wspieramy) i sugeruje, że my możemy być następni. Co więcej, wszystkie dostępne dane wskazują, i Fundacja Ad Arma wskazywała na to wielokrotnie w swoich raportach, na utratę przez Polskę w ostatnich 30 latach możliwości samodzielnej obrony. Polegać możemy tylko na sojusznikach, którzy nie mają możliwości generacji siły w odpowiednim czasie i odpowiedniej ilości (cześć sprzętu oddano właśnie Ukrainie), oraz zwyczajnie mogą nie mieć woli do aktywnej pomocy Polsce (co przerabialiśmy już w 1939 roku).

Wszelkie rewolucje czy zmiany systemu obrony dokonywane w chwili kryzysu są niebezpieczne oraz obezwładniają i tak nieliczne i zdecydowanie niewystarczające siły, które aktualnie posiadamy. Jak już podkreślaliśmy, pierwszym obowiązkiem rządu polskiego powinno być obecnie przywrócenie zdolności militarnych państwu na poziomie jego potencjału. Da się to zrobić pomimo wadliwego i niedoskonałego prawa, wymaga to jednak cywilnej odwagi i zdolności do podjęcia stanowczych decyzji, które nie zawsze muszą przynosić popularność dla generałów i polityków.

Fundacja Ad Arma od kilku lat zwraca uwagę nie tylko na kwestie organizacyjne, doktrynalne czy prawne, ale też na ogromne problemy sprzętowe i braki nie tylko nowoczesnego, ale też jakiegokolwiek sprzętu wojskowego niezbędnego na współczesnym polu walki (np. podstawowych systemów przeciwpancernych i przeciwlotniczych). „Obiektywne trudności” sprawiły, że nie udało się go wyprodukować lub kupić przez ponad 30 lat istnienia III RP. Pilnie potrzebna jest nam więc silna i samodzielna armia, która nie może jednak istnieć bez autentycznej niezależności państwa polskiego, która jest warunkiem koniecznym wszelkich zmian mających służyć interesom Polski i jej obywateli.

Ten wątek również podnosiliśmy w Sejmie, obok licznych zastrzeżeń natury merytorycznej do samego projektu ustawy o obronie ojczyzny. Było to możliwe dzięki pracy zespołu analityków i prawników Fundacji Ad Arma, którzy poświęcili 3 miesiące na przeanalizowanie liczącej ponad 500 stron ustawy. Wedle naszej wiedzy, jesteśmy jedynymi, którzy to zrobili z grona instytucji i mediów pozarządowych.

Jest to właśnie ten element, o który często pytają nasi Sympatycy, a którego nie widać na zewnątrz Fundacji. Żmudna, merytoryczna praca w zaciszu biura, która w odpowiednim momencie wychodzi na jaw.

W trakcie prac nad projektem ustawy o obronie ojczyzny posłowie Konfederacji zapowiedzieli, że poprą go w ciemno. Zaprosili nas jednak na posiedzenie zespołu parlamentarnego, na którym mogliśmy wytłumaczyć główne zagrożenia płynące z projektu oraz szerszy kontekst sytuacji, w jakiej jako Polska się znajdujemy. W wyniku tego, przynajmniej część z nich zmieniła zdanie, a z ich pomocą zostaliśmy zaproszeni na posiedzenie podkomisji obrony narodowej, gdzie również zabieraliśmy głos.

Wiemy, że to kropla w morzu potrzeb. Ale kropla drąży skałę. Nasze analizy i raporty czytają również przedstawiciele innych ugrupowań oraz urzędnicy i wojskowi. Jeżeli podoba się Państwu to, co i jak robimy, prosimy o wsparcie Fundacji Ad Arma. Wsparcie, które pozwoli nam przede wszystkim zaangażować kolejnych współpracowników. Dzięki temu będziemy mogli dalej pracować na rzecz informowania Polaków o realnym stanie obronności państwa i budowania suwerennych możliwości zgodnych z naszymi, a nie obcymi, interesami.

Numer konta: 64 1020 5011 0000 9802 0292 2334
Fundacja Ad Arma
87-162 Krobia