Uwagi krytyczne do rządowego projektu ustawy o obronie Ojczyzny

W chwili najpoważniejszego podczas istnienia III Rzeczypospolitej zagrożenia wojennego strona rządowa proponuje projekt ustawy wprowadzający zmiany w zakresie organizacji Sił Zbrojnych RP – szczególnie zaś rekrutacji i pełnienia służby wojskowej.

Postulowane rozwiązania mają charakter systemowy, a więc ich wdrożenie trzeba byłoby postrzegać jako prawdziwą rewolucję. Projekt ustawy nie idzie przy tym w kierunku zwiększenia wymagalności i dyspozycyjności żołnierzy, chociaż zidentyfikować można to jako jedną z najpilniejszych potrzeb Sił Zbrojnych RP. Występują w nim liczne niedociągnięcia i błędy, a nawet nadużycia i propozycje w sposób oczywisty sprzeczne z Konstytucją. Dodatkowo pewne istniejące dotychczas regulacje odpowiedzialne za patologizację służby wojskowej zostają utrzymane, inne zaś – za sprawą projektu – mają zostać wprowadzone. Zestaw przedstawianych tutaj uwag nie ma charakteru wyczerpującego. Ze względu na tempo prac nad projektem narzucone przez stronę rządową oraz ewidentną chęć jego przeforsowania, autorzy ograniczyli się tylko do wybranych kwestii, które same w sobie dyskredytują proponowaną reformę. Celem jest więc nie kompleksowa analiza, ale wskazanie pewnych newralgicznych punktów, które – jak mamy nadzieję – pomogą zrozumieć, że obrany kierunek zmian nie tylko nie ma potencjału na poprawę sytuacji Wojska Polskiego, ale wręcz stwarza zagrożenie jej drastycznego pogorszenia (a mówiąc wprost: wprowadzenia chaosu). Powyższe wykazane zostanie przykładami konkretnych rozwiązań proponowanych w projekcie ustawy o obronie Ojczyzny.