Zmienianie zasad w trakcie gry jest brakiem zasad

Około tygodnia przed Świętem Niepodległości na stronach rządowych pojawił się projekt rozporządzenia zakazującego noszenia i przenoszenia broni w święto narodowe w trzech miastach: Warszawie, Krakowie i Wrocławiu. Wczesnym popołudniem 10 listopada rozporządzenie jeszcze nie było wydane. Ostatecznie wydano je wieczorem 10 listopada.

To pokazuje dwie rzeczy. Po pierwsze, przyzwyczajenie do niszczenia obywatelom poczucia życia w praworządnym kraju zostało z nami na stałe od marca 2020 roku. Po drugie, improwizacja rządzi całkowicie, a wszystkie instytucje odpowiedzialne za planowanie na poziomie państwowym, logicznie rzecz biorąc powinny zostać zlikwidowane, gdyż biorą pieniądze za nic. Strategia Bezpieczeństwa Narodowego roku 2020 jest dzisiaj tak samo nieprzystająca do rzeczywistości jak Strategia Bezpieczeństwa Narodowego z 2014, rok czy dwa lata po jej wprowadzeniu. Czy będzie to kwestia reakcji państwa na „pandemię”, czy przygotowanie wojska na konflikt pełnoskalowy, czy też modernizację wojska (którą trzeba przecież planować na kilkanaście lat do przodu) – jak widzimy po wydarzeniach tego roku wszystkie plany, tak jak i poprzednie z ostatnich 30 lat, są nieaktualne już w pierwszych latach ich teoretycznego wprowadzania.

Brak nam kultury organizacyjnej. Wszyscy udają, że to wszystko jest w porządku, ale jednocześnie żadna prywatna firma czy żadna rodzina nie jest prowadzona tak chaotycznie i nieodpowiedzialnie jak państwo.

Wracając do przykładu z rozporządzeniem zakazującym noszenia broni w święto narodowe. Kluby musiały odwoływać zawody i imprezy strzeleckie, które miały się odbyć, aby uczcić tych Polaków (bo przecież jeszcze nie obywateli państwa polskiego), który rozbrajali okupanta w pierwszych dniach listopada 1918 roku. Bo to Polacy, a nie obywatele, rozbrajali Austriaków w Krakowie i Lublinie czy Niemców w Warszawie, a we Lwowie chwycili za broń w obronie miasta zawsze wiernego (Semper Fidelis).

Mamy więc do czynienia nie tylko z paradoksem i karykaturą w działaniach rządu, który też uroczyście obchodził Święto Niepodległości, ale również z lekceważeniem wysiłku prywatnych obywateli, lekceważeniem ich planów i brakiem profesjonalizmu w zarządzaniu drobnymi sprawami, bo taką jest przecież tego typu rozporządzenie. Przede wszystkim mamy jednak ponowne podważanie zaufania do stałości prawa, tego fundamentu wszystkich stabilnych społeczeństw.

Działania ad hoc były i nadal są widoczne w pracach nad zmianą prawa dotyczącego posiadania, używania i produkcji broni, zarówno w tym roku jak i w latach poprzednich. Świat się zmienił w roku 2014. Wojna wybuchła przy naszych granicach. Mamy 7 lat rządu, który wygrał dwa razy pod rząd wybory pod hasłami wzmocnienia obronności kraju i armia jest w kryzysie, a społeczeństwo nie otrzymało przywrócenia mu praw, skutkiem czego jest rażące podważenie zaufania obywateli do własnego państwa.

I tak bolesne, ale nie pozbawione pewnej racjonalności, są pytania wielu Polaków: za co mają walczyć? Za złośliwe kontrole skarbowe? Za brak profesjonalizmu? Za brak stałości prawa? Za gnębienie rodzin? Czy za prawa narzucane nam z Brukseli i wstrzymywane dotacje, które pochodzą przecież z naszych podatków? Stąd też celem Fundacji Ad Arma jest nie tylko nawoływanie, aby państwo przywróciło nam wolności, ale również zachęcanie współobywateli, aby sami, w granicach prawa, dbali o bezpieczeństwo swoich rodzin i małych społeczności.

I choć brzmi to strasznie, to jest zdroworozsądkowe, by zacytować tutaj przysięgę amerykańskich sił zbrojnych, aby bronić przed wszystkimi wrogami: zewnętrznymi i wewnętrznymi. To też robimy jako Fundacja, wskazując na szkodliwe działania, a pośrednio również na szkodników i wilki w owczej skórze, bo te są najgroźniejsze.