Co wolno wojewodzie…

Kilka dni temu Komendant Główny Policji gen. Jarosław Szymczyk miał w swoim biurze wydarzenie z granatnikiem przeciwpancernym, który jako prezent przywiózł z Ukrainy.

Wybuch miał spowodować przebicie stropu i zniszczenia na trzech kondygnacjach budynku. Prokuratura wszczęła w tej sprawie postępowanie, w ramach którego gen. Szymczyk otrzymał status pokrzywdzonego. Sam generał czuje się ofiarą zaistniałej sytuacji, a media relacjonują całe zajście jako przykry wypadek z serii takich, które po prostu czasami się zdarzają. Szef MSWiA Mariusz Kamiński wykluczył dymisję Komendanta.

W czasie gdy Komendant Główny Policji wchodzi w posiadanie granatnika, zwykły Polak nie może legalnie posiadać kuszy, ciężkiej pałki czy nunczako, znanego głównie jako ciekawostka z bajki o Żółwiach Ninja.

Jeśli zwykły Polak chciałby posiadać broń palną, taką jak np. jednostrzałowy pistolet bocznego zapłonu czy KBKS, musi przedstawić „ważną przyczynę posiadania broni”, zapisać się do klubu strzeleckiego, zapłacić wpisowe i przystąpić do egzaminu na patent strzelecki. Przed egzaminem, który ma potwierdzić jego znajomość przepisów prawa i zasad strzelectwa sportowego, musi przebadać go lekarz. W trakcie praktycznej części egzaminu zwykły Polak musi wykazać się umiejętnością robienia dostatecznego skupienia na tarczy. Po uzyskaniu patentu i opłaceniu wszelkich niezbędnych należności na rzecz PZSS, może ubiegać się o pozwolenie. W tym celu przebada go kilku kolejnych lekarzy (ogólny, okulista i psychiatra) oraz psycholog, a policja sprawdzi jego przeszłość i niekaralność (w niektórych regionach polski robi także wywiad środowiskowy oraz kontroluje warunki w jakich będzie przechowywana broń). Aby utrzymać pozwolenie, musi co roku brać udział w zawodach sportowych. Gdy ma już broń musi liczyć się z tym, że jego pozwolenie może być cofnięte np. w przypadku niedopełnienia administracyjnych formalności. Gdy zwykły Polak użyje swojej broni przez przypadek, np. powodując niekontrolowany wystrzał, jego broń zostanie skonfiskowana, a on sam będzie czekał na zarzuty prokuratorskie.

W przypadku zwykłych Polaków policja konsekwentnie pilnuje przestrzegania ustawy o broni i amunicji bardzo nieprzychylnym okiem, co skutkuje nie tylko utrudnieniami w dostępie do broni, ale też mnożącymi się oskarżeniami, np. wobec blisko 100 letnich weteranów Powstania Warszawskiego posiadających pamiątkową broń czy kolekcjonerów militariów, lustrowanych przez służby za posiadanie szczątków zardzewiałego pistoletu wyciągniętego z błota.

Gdy Komendant zostawia swój granatnik w pomieszczeniu socjalnym, zwykły Polak musi mieć atestowaną szafę pancerną, aby przechowywać swojego KBKSa. W trakcie gdy Komendant przywozi sobie granatnik z wyjazdu zagranicznego, zwykły Polak musi dokładnie planować trasę podróży z bronią (bo nie może np. przewozić załadowanej broni w pociągu czy autobusie), a żeby przemieszczać się z bronią za granicę musi wyrabiać Europejską Kartę Broni, dokładnie zapoznać się z prawem panującym w innych krajach i oczekiwać licznych kontroli.

Z punktu widzenia państwa i jego urzędników, wszystkie powyższe czynności są NIEZBĘDNE, aby zwykli Polacy się nawzajem nie pozabijali i żeby komuś przypadkiem nie stała się krzywda. Badania psychiatryczne, egzaminy i pozwolenia są rzekomo KONIECZNE, aby broń trafiła w ręce odpowiednich i sprawdzonych osób. Wedle logiki państwa, WSZELKIE użycie broni przez zwykłych Polaków, nawet w obronie własnej, jest podejrzane i powinno być dokładnie weryfikowane przez służby, prokuraturę i sądy.

Sytuacja ta po raz kolejny doskonale pokazuje, że w kontroli dostępu do broni nie chodzi o broń. Chodzi o kontrolę. Celem reglamentacji dostępu do broni jest wytworzenie sytuacji, w której uprzywilejowana grupa osób związanych z systemem sprawowania władzy może posiadać broń (lub uzbrojonych ochroniarzy), a pozostali obywatele nie mogą swobodnie posiadać i używać broni. Prowadzi to w konsekwencji do społeczeństwa niewolniczego, w którym są równi i równiejsi wobec prawa, a rządy sprawuje się za pomocą argumentu siły.

Po wydarzeniach na Komendzie Głównej Policji w przestrzeni medialnej pojawiły się głosy, że należy ten stan rzeczy zmienić np. poprzez odebranie policji kompetencji do wydawania pozwoleń na broń i przekazaniu ich w ręce cywilnych urzędników. Tego typu propozycje w żaden sposób nie zmieniają jednak istoty sprawy. Poprzez takie zmiany może zmienić się jedynie grupa formalnych nadzorców niewolników, a nie zły i niemoralny system. Wiele osób nawołuje także do wprowadzenia w Polsce tzw. „racjonalnego” dostępu do broni, który w praktyce miałby polegać wyłącznie na lekkim poluzowaniu łańcucha, na którym władza trzyma społeczeństwo.

Każdy człowiek ma przyrodzone, naturalne prawo do życia, w związku z czym ma też prawo do jego obrony w momencie zagrożenia. Aby móc bronić się skutecznie, potrzebne są odpowiednie narzędzia oraz swobodny dostęp do nich w sytuacji, gdy są potrzebne. Dlatego Fundacja Ad Arma działa na rzecz przywrócenia w Polsce powszechnego dostępu do broni, bez pozwoleń, rejestracji i reglamentacji. Taki dostęp do broni jest jak najbardziej możliwy do przywrócenia w naszym kraju i byłoby to w zgodzie zarówno z prawem krajowym jak i europejskim. Wystarczy tylko odpowiednia wola polityczna i chęci do tego, aby działać na rzecz dobra własnych obywateli. Przywrócenie powszechnego dostępu do broni umożliwiłoby również odbudowę wzajemnego zaufania pomiędzy władzą, a społeczeństwem.

Jeżeli widzicie Państwo z nami powagę problemów, które podnosimy, prosimy o wsparcie Fundacji Ad Arma. Możemy być niezależni tylko dzięki wsparciu Darczyńców, których zaangażowanie umożliwia nam działanie:

nr konta 64 1020 5011 0000 9802 0292 2334
Fundacja Ad Arma
87-162 Krobia