Kogo rząd się bardziej boi: Polaków czy Putina?

Jak sugerowaliśmy tydzień temu, jednym z wariantów bezpiecznej eskalacji, przenoszącej winę za pierwsze użycie siły na przeciwnika, jest oficjalne zajęcie zbuntowanych republik na Ukrainie.

Wczorajsza decyzja prezydenta Rosji o uznaniu dwóch zbuntowanych i samozwańczych republik, nie jest jednak najprawdopodobniej ostatnim słowem Kremla, o czym można domniemywać z przekazów medialnych i posiedzenia Rady Bezpieczeństwa Federacji Rosyjskiej, w trakcie którego padły słowa o aneksji tychże republik. Z ust rosyjskich polityków mogliśmy również słyszeć dalej idące słowa, m.in. odmawiające całej Ukrainie prawa do suwerenności. Wygenerowany potencjał sił wojskowych Rosji, jak i narracja Kremla, wyraźnie wskazują na spory apetyt na ryzyko i chęć przywrócenia Rosji pozycji imperialnej. Oznacza to de facto zagrożenie nie tylko Ukrainy, Litwy, Łotwy i Estonii, ale potencjalnie też Polski.

W czasie gdy na naszych oczach łamie się system polityczny Europy, rząd Polski publicznie ogłasza chęć rewolucyjnego zmienienia doktryny i sposobu generacji sił Wojska Polskiego, poprzez przyspieszenie prac nad przyjęciem ustawy o obronie ojczyzny. To tak jakbyśmy w reakcji na potencjalnych włamywaczy szukali oferty lepszej firmy ochroniarskiej. Nie czas i miejsce na rewolucję w obliczu kryzysu. Jeśli są Państwo zszokowani jakością Nowego Ładu, to przy projekcie rządowym ustawy o obronie ojczyzny może on błyszczeć profesjonalizmem.

W tym samym czasie rząd od miesięcy odmawia Polakom posiadającym legalnie broń możliwości poruszania się z nią w terenach uznanych przez ten sam rząd za zagrożone. Zakaz uniemożliwia również kupowanie nowej broni i dokupywanie amunicji do broni już posiadanej. Rząd nie ufa więc tym, co do których publicznie ogłosił (poprzez wydanie pozwolenia), że mogą nosić i posiadać broń. Stoi to w sprzeczności z samą podstawą systemu demokratycznego, w którym to rzekomo obywatele są suwerenem, a politycy i urzędnicy sługami narodu.

Najwyższy czas przestawić państwo na gotowość obrony przed zagrożeniem zewnętrznym. Lepiej zrobić to zbyt pochopnie, niż za późno. Nawet w sytuacji, w której okazałoby się to zbędne, będzie to doskonałym wypróbowaniem systemu i szansą na znalezienie w nim słabych ogniw.

Należy przywrócić gotowość wszystkim 4 dywizjom wojsk lądowych, które od pół roku tracą de facto zdolność do konfliktu pełnoskalowego, wykonując funkcje policyjne i lekkiej piechoty.

Należy w trybie pilnym przywrócić pobór, co nie wymaga nawet zmiany ustawy, gdyż zgodnie z obecnym porządkiem prawnym pobór istnieje, został tylko zawieszony. Warto w tym miejscu po raz kolejny przypomnieć, że pomimo zawieszenia poboru w 2010 roku, Wojsko Polskie wciąż jest armią mobilizowaną na czas wojny z rezerwistów, których jest coraz mniej, ale też coraz starszych. Osób kiedyś uznawanych za rezerwistów I kategorii (przed 35 rokiem życia) w systemie już praktycznie nie ma. W razie „W” stanów osobowych polskich jednostek zwyczajnie nie będzie kim wypełnić.

W trybie pilnym należy również zmienić ustawę o broni i amunicji tak, aby każdy mieszkaniec Polski mógł posiadać nierejestrowaną broń do ochrony swojego życia i majątku. Nie w celu odparcia wroga, a w celu powstrzymania bandytyzmu i anarchii, które pojawiają się zawsze, gdy pojawia się kryzys militarny.

Niezbędne projekty są już przygotowane przez Fundację Ad Arma – zarówno noweli konstytucyjnej, która gwarantuje każdemu Polakowi prawo do posiadania i noszenia broni, jak również ustawy o obrocie specjalnym oraz nowej ustawy o broni i amunicji, wraz z konieczną modyfikacją kodeksu karnego służącego wzmocnieniu prawa do obrony dla mieszkańców Polski.

W aktualnym układzie sojuszniczym Polska bez własnej gotowości i bez zdolności do obrony nas przez sojuszników jest w sytuacji gorszej niż w 1939 roku. I tak jak w 1939 r. Francuzi nie chcieli umierać za Gdańsk, tak i dzisiaj nie należy liczyć na to, że prezydent USA zaryzykuje wojnę w celu obrony Polski. Dlatego bez względu na jakiekolwiek sojusze, pierwszym obowiązkiem rządu polskiego jest przywrócenie zdolności militarnych państwu na poziomie jego potencjału i przywrócenie obywatelom wolności poprzez zagwarantowanie im prawa do posiadania broni, aby mogli bronić siebie, swoich bliskich i swojego majątku.

W obliczu tego co się dzieje nasuwają się także poważne pytania:

Czy polski rząd jest w stanie samodzielnie decydować o bezpieczeństwie naszego państwa i czy ma odwagę zaufać własnym obywatelom, czy też jest mu to zabronione?

Kogo polski rząd boi się bardziej – Polaków czy Putina?