Czy nie lepiej byłoby nadal produkować własne czołgi?

W środę służby wtargnęły siłą do domu i aresztowały prezydenta Korei Południowej Jun Suk Jeola w związku z dochodzeniem dotyczącym wprowadzenia w kraju stanu wojennego. Jak podaje PAP, dotychczas kilku wysokich rangą urzędników zostało już aresztowanych w związku z ich rolą we wprowadzeniu stanu wojennego, w tym dowódcy wojskowi i były minister obrony.

Komentarz Fundacji Ad Arma:

Korzystając z okazji przypomnijmy w skrócie historię systemu politycznego Korei Południowej i kultury politycznej panującej w tym kraju (więcej na ten temat opublikowaliśmy niedawno w materiale video na naszym kanale).

– Pierwszy prezydent Korei Południowej został obalony.

– Drugi prezydent został obalony.

– Trzeci prezydent został zamordowany.

– Czwarty prezydent został usunięty przez przewrót wojskowy.

– Piąty prezydent został skazany na karę śmierci po tym, jak przestał być prezydentem.

– Szósty prezydent został skazany na 22 lata więzienia.

– Siódmy prezydent przebywał w więzieniu w trakcie trwania kadencji trzeciego prezydenta, a jako prezydent skazał ludzi, którzy wsadzili go do więzienia.

– Ósmy prezydent również był w więzieniu w trakcie kadencji trzeciego prezydenta, za piątego został skazany na karę śmierci, której jednak nie wykonano.

– Dziewiąty prezydent został poddany impeachmentowi.

– Dziesiąty prezydent został aresztowany za korupcję i skazany na 15 lat więzienia.

– Jedenasty prezydent został skazany na 24 lata więzienia.

– Dwunasty prezydent był pierwszym, który nie został obalony, zamordowany lub wtrącony do więzienia.

– Trzynasty prezydent to aresztowany w środę Jun Suk Jeol.

Warto o tym pamiętać, szczególnie za każdym razem, gdy usłyszycie Państwo w mediach kolejne doniesienia na temat „zagrożenia demokracji” w zaściankowej, zacofanej i wiecznie zapóźnionej w procesie demokratyzacji Polsce. My jednak zwracamy uwagę na jeszcze inną kwestię.

Korea Południowa jest oddalonym od Polski o 8000 kilometrów państwem, w którym kupujemy kluczowe dla naszej obronności czołgi i haubice. Jest to państwo, w którym przez dziesiątki lat planujemy kupować strategicznie niezbędne części zamienne.

Na początku kadencji Sejmu 2015-2019 szef Komisji Obrony Narodowej poseł Michał Jach w rozmowie z prezesem Fundacji Ad Arma na targach MSPO powiedział, że zdecydowaliśmy się wtedy na modernizację Leopardów zamiast zakupu licencji na produkcję czołgów koreańskich ponieważ czas potrzebny na wyprodukowanie pierwszych czołgów w Polsce wyniósłby aż 5 lat, a tyle czasu nie mamy, więc modernizujemy Leopardy. Słowa te wypowiedziano już prawie 10 lat temu…

Czy nie lepiej byłoby nadal produkować własne czołgi? Może nie najlepsze i najnowocześniejsze, ale własne, z pełną zdolnością produkcji, modernizacji i utrzymania? Zwłaszcza, że potrafiliśmy budować czołgi w typie T-72 w ilości 300 rocznie pod koniec lat 80 tych. Fundamentem produkcji sprzętu pancernego są silniki, przekładnie i skorupy. Utraciliśmy zdolność do budowania każdej z tych rzeczy. Gdybyśmy zachowali produkcję „Twardego” i jego późniejszych wersji na poziomie 30 sztuk rocznie, to po 20 latach mielibyśmy 600 młodych czołgów, sprawną fabrykę i biuro konstrukcyjne.

Jesienią 2010 r. testy poligonowe przeszedł demonstrator technologii polskiego czołgu lekkiego Anders. Funkcjonalny demonstrator technologii stworzono za cenę dwudziestu milionów złotych, podczas gdy w krajach zachodnich koszty takich konstrukcji wynoszą nawet kilkaset milionów dolarów. Pomimo tego, zarzucono prace nad dalszym rozwojem tego projektu. Dzisiaj tego typu uzbrojenie wprowadzają do swoich sił zbrojnych m.in. Chiny i USA.

To wszystko zostało pogrzebane, a z cennych doświadczeń nie skorzystaliśmy. Obecnie inne państwa poszły tą drogą, zwiększając w ten sposób własne bezpieczeństwo. Polska płaci setki milionów dolarów przemysłom zbrojeniowym obcych państw, kupując od nich sprzęt wojskowy bez przetargów i negocjacji. W tym samym czasie do kosza wyrzuca się własne projekty, które zdobywają uznanie za granicą.

W praktyce oznacza to podważenie fundamentów starania się o niezależność od mocarstw i całkowitą utratę podmiotowości na scenie międzynarodowej za cenę gwarancji bezpieczeństwa. Zaś obietnice nie zawsze są dotrzymywane, czego niestety już doświadczyliśmy w historii.