Czy wciąż mamy wyższość kulturową?

Polacy w stosunku do Rosji mają poczucie wyższości cywilizacyjnej i kulturowej, albo jak to mówią Anglosasi: poczucie „moral high ground”. I choć jest to uzasadnione historycznie, to patrząc na reakcje wielu osób, które uważają się za polskich patriotów, na doniesienia o śmierci polskich obywateli w ukraińskich mundurach, wydaje się, że już nie jest to prawdą.

Wyższość moralna, której nadal jesteśmy tak pewni, wynikała z obecności w Polsce zasad cywilizacyjnych, które nakazują w każdym widzieć osobę i co więcej, nie tylko szanować, ale kochać swojego wroga. To ukształtowało kulturę rycerską pierwszych 700 lat istnienia państwa polskiego. W Rosji zaś nawet obywatele RP wyznania prawosławnego w XVII wieku nie byli traktowali jako osoby godne szacunku, czy osoby których dotyczy nakaz kochania swojego wroga, stąd też okrucieństwo wojsk carskich na terenie RP przewyższało wszystko, co działo się w wojnach na zachodzie Europy i porównywalne było tylko z zachowaniem Tatarów. Natomiast wymuszone przez barbarzyńskiego cara Piotra I uzachodnienie kultury rosyjskiej rozpoczęło powolny proces podwyższania standardu zachowania na wojnie. Stąd zachowanie armii carskiej podczas I Wojny Światowej nie odbiegało od europejskiej średniej. Dopiero zwycięstwo komunizmu, o ironio również sprowadzonego z Zachodu, doprowadziło do odczłowieczenia wroga i barbarzyństwa Armii Czerwonej.

W Polsce pod wpływem kilkudziesięciu lat „kultury” komunistycznej oraz osłabienia kultury łacińskiej w wyniku wielkiego kryzysu, doszło do akceptacji odczłowieczenia żołnierzy nie tylko z armii wrogiej, ale nawet po prostu nam obcej. Stąd też obecne w przestrzeni publicznej obrzydliwe komentarze nie tylko na temat poległych w mundurze rosyjskim, ale również na temat poległych w mundurze ukraińskim i to polskich obywateli.

Zepsucie moralne na wojnie jest rzeczywistością w każdej armii, natomiast powinno być hamowane odgórnie, a nie wspierane. Przyzwolenie, jakie jest obecnie w Polsce na publiczne wyrażanie pogardy dla ludzi, którzy zapłacili najwyższa cenę za walkę z bronią w ręku, jest obce naszej kulturze. I to bez względu na narodowość i przyczynę służby, nawet jeśli to byłby najemnik. Bycie najemnikiem nie jest sprzeczne z moralnością i nie jest równoznaczne z przestępczością. Jeżeli będziemy gardzić ludźmi, którzy za pieniądze zobowiązują się do obrony czyjegoś bezpieczeństwa, to jak traktować polskich żołnierzy, polskich policjantów, albo tysiące obcokrajowców, którzy w tysiącletniej historii Polski umierali za naszą ojczyznę? Nie da się ich szanować gardząc ochotnikami służącymi w obcych mundurach. Jest to całkowicie obca nam moralność Kalego.

Jako naród jesteśmy niestety zdolni do barbarzyństw na równi z innymi narodami. Nasza kultura chroniła nas przed tym, by bestialsko traktować wrogów. Osłabienie tej kultury i przyzwolenie od ponad 30 lat na powszechną wulgarność sprowadza nas do sytuacji, w której w razie wojny ludzie w polskich mundurach będą czuć nie tylko przyzwolenie, ale wręcz społeczną akceptację dla bestialstwa wobec wroga.

Dlatego trzeba całą stanowczością zwalczać tego typu tendencje. Mając w pamięci, że zarówno podczas wojny polsko-bolszewickiej czy chwalebnym szlaku 1 Dywizji Pancernej gen. Maczka, zdarzały się ekscesy i morderstwa na jeńcach. Jednak dzięki braku akceptacji przywództwa i silnemu potępieniu prawnemu i moralnemu takich czynów, nie były one na poziomie, jaki mogliśmy zobaczyć u naszych wrogów. Jeśli nie będziemy dbać o standard moralny, to się stoczymy.

Jeśli jakaś grupa ludzi podejmie walkę z kanibalami i zacznie jeść swoich wrogów, to nie zwalczy w ten sposób kanibalizmu. Zmieni się tylko grupa kanibali. Nie dopuśćmy do tego, by ten przykład opisywał zniszczenie wysokich standardów, jakie zawsze staraliśmy się trzymać w trakcie wojny. Pokonany wróg już nam nie zagraża. Dlatego dobrym zwyczajem jest, by pamiętać z szacunkiem o wszystkich poległych, co nie jest w żaden sposób równoznaczne z akceptacją i poparciem dla ich działań.

Jeżeli widzicie Państwo z nami powagę problemów, które podnosimy, prosimy o wsparcie Fundacji Ad Arma. Możemy być niezależni tylko dzięki wsparciu Darczyńców, których zaangażowanie umożliwia nam działanie:

nr konta 64 1020 5011 0000 9802 0292 2334
Fundacja Ad Arma
87-162 Krobia